​VAAZ: MİRASIN BEDELİ VE KRALLIĞIN GÜCÜ

​Elişa’nın Adımlarında Mesih’i Tanımak

​Ana Ayet: “Ruhundan iki pay bana miras kalsın.” (2. Krallar 2:9)

​1. BÖLÜM: Mirasın Anahtarı Olarak “Onur”

​(Bevere Tarzı Giriş: Doğrudan ve Meydan Okuyan)

​Dostlarım, bugün pek çok kişi Tanrı’nın gücünü istiyor ama o gücü taşıyacak karakteri ve onuru göstermekten kaçınıyor. Elişa’nın hikayesi, bir “güç” hikayesi değildir; bir “onur” hikayesidir.

​Elişa, tarlasını sürerken İlyas yanından geçti ve paltosunu onun üzerine attı. O an Elişa bir seçim yapmak zorundaydı: Konforlu tarlası mı, yoksa Tanrı’nın belirsiz çağrısı mı? John Bevere’in her zaman vurguladığı gibi: “Tanrı’nın size vereceği ‘Yeni’, ancak sizin ‘Eski’yi bırakma cesaretinize bağlıdır.”

​Elişa ne yaptı? Öküzlerini kesti, pulluğunu yaktı. Geri dönecek bir köprü bırakmadı! Eğer Tanrı’da derinleşmek istiyorsanız, gemilerinizi yakmak zorundasınız. İlyas ona “Benimle gel” dediğinde, Elişa sadece bir peygamberin peşinden gitmedi; o, Tanrı’nın meshedilişine onur gösterdi.

​Onur Yasası şudur: Bir peygamberi “peygamber” olduğu için onurlandırırsanız, o peygamberin ödülünü alırsınız. Elişa, İlyas’ı son ana kadar terk etmedi. Gilgal’da, Beytel’de, Eriha’da… İlyas ona “Burada kal” dediği halde Elişa “Yaşayan Rab’bin adıyla ve canın üzerine ant içerim ki, senden ayrılmayacağım” dedi.

​Soru: Bugün kilisemizde kaçımız Tanrı’nın meshedilişine, zorluklara rağmen bu sadakatle bağlıyız? Yoksa sadece mucizeler için mi buradayız?

​2. BÖLÜM: Elişa’nın Hizmeti: Lütfun ve Egemenliğin Gölgesi

​(Mucizelerin Teolojik Derinliği)

​Elişa, İlyas’ın paltosunu aldığında Ürdün Nehri’ne vurdu ve bağırdı: “İlyas’ın Tanrısı Rab nerede?” Bu bir şüphe çığlığı değildi; bu bir yetki ilanıydı!

​Elişa’nın yaptığı mucizeler, asırlar sonra gelecek olan Mesih İsa’nın bir “fragmanı” niteliğindedir. Gelin, bu mucizelerin arkasındaki Yeni Antlaşma kodlarını görelim:

​A. Naaman’ın Şifası (Kutsal Bir Paradoks)

​Suriye ordusunun komutanı Naaman, cüzamlıydı. O, büyük bir tören ve parayla iyileşmeyi bekliyordu. Ama Elişa kapıya bile çıkmadı. Neden? Çünkü Tanrı’nın lütfu satın alınamaz ve insan gururuyla birleşemez.

Naaman, Ürdün Nehri’nde yedi kez yıkanmak zorundaydı. Yedi, tamamlanmışlığın sayısıdır.

• ​Bağlantı: İsa Mesih, Luka 4’te Naaman’ı örnek göstererek, kurtuluşun sadece “seçilmiş” görünenlere değil, imanla alçalan her ulusa ait olduğunu ilan etti. Elişa’nın nehrinde temizlenen cüzam, Mesih’in kanında temizlenen günahtır!

​B. Ekmeklerin Çoğalması (Krallık Ekonomisi)

​Elişa, yirmi arpa ekmeğiyle yüz kişiyi doyurdu. Hizmetkarı “Bu azıcık şey bunca kişiye yeter mi?” dedi. Elişa’nın yanıtı netti: “Rab diyor ki, yiyecekler ve artacak!”

• ​Bağlantı: Bu, Matta 14’teki beş bin kişinin doyurulmasının doğrudan bir ön bildirimidir. Elişa’nın Tanrısı, kıtlık zamanında “Yeterli olandan fazlası” (El-Shaddai) olan Tanrı’dır. Eğer Tanrı’nın sözü varsa, matematik değişmek zorundadır!

​3. BÖLÜM: Sessizlikten Sese: Tarihsel Köprü

​(400 Yıllık Bekleyiş ve Vaat)

​Elişa öldü ve gömüldü. Ancak Tanrı’nın planı durmadı. Elişa’dan sonra İsrail krallıkları günaha battı, sürgünler yaşandı. Malaki peygamberden sonra gökler sustu. 400 yıl boyunca hiçbir peygamber konuşmadı. Hayal edin: Ne bir mucize, ne bir görü, ne de bir “Rab şöyle diyor” sözü… Ancak bu sessizlik, Tanrı’nın terk edişi değil, en büyük doğumun sancısıydı.

​Yeni Antlaşma’nın ilk sayfaları açıldığında, karşımıza tuhaf bir adam çıkar: Vaftizci Yahya. Deve tüyünden giysisi ve deri kuşağıyla tıpkı İlyas’a benzer. Halk sordu: “Sen beklenen o peygamber misin? Sen İlyas mısın?”

Yahya, İlyas’ın ruhu ve gücüyle gelmişti. Görevi neydi? Elişa’nın hazırladığı o yolu, asıl Sahibi için temizlemek.

​Elişa, İlyas’tan “iki pay” almıştı. Ama İsa Mesih, Baba’dan “Sınırsız Ruh” alarak geldi (Yuhanna 3:34). Elişa’nın su yüzüne çıkardığı demir balta, aslında insanın batmış doğasının Mesih’in çarmıhta bıraktığı “dal” (odun) sayesinde yeniden hayata, yüzeye çıkışıdır.

​4. BÖLÜM: Kemiklerden Yaşama (Sarsıcı Bir Son)

​(John Bevere Tarzı Kapanış: Kutsallık ve Diriliş Gücü)

2. ​Krallar 13:21’deki o dehşet verici sahneye bakın: Bir ceset, kazara Elişa’nın mezarına atılır. Ceset, Elişa’nın kemiklerine değer değmez dirilir ve ayağa kalkar!

​Kardeşlerim, bu sahne bize şunu bağırıyor: Kutsallığın bir raf ömrü yoktur! Tanrı’nın bir insanın hayatına bıraktığı mesh, o insan ölse bile etkisini sürdürür. Elişa’nın kemikleri diriltiyorsa, dirilmiş olan İsa Mesih’in Ruhu bizdeyken bizim hayatımızdan neler çıkmalı?

​Bugün pek çok kilise, canlı birer “mezarlık” gibi. İçimizde Kutsal Ruh var ama çevremizde ölü ruhlar dirilmiyor. Neden? Çünkü “Onur” ve “İtaat” paltosunu yerden almayı reddediyoruz.

​Çağrı:

Elişa, İlyas’ın paltosunu aldığında eski hayatı bitti. Siz bugün hangi “paltoyu” giyiyorsunuz? Dünyanın korkularını mı, yoksa Tanrı’nın yetkisini mi?

Eğer bu toplulukta, bu şehirde ölülerin (ruhsal ölülerin) dirilmesini istiyorsak; Naaman gibi gururumuzu Ürdün Nehri’ne gömmeli ve Elişa gibi “Rabbin Ruhu’ndan daha fazlasını” istemeliyiz.

​SONUÇ VE DUA

​Göklerdeki Babamız,

Elişa’nın hayatındaki o sarsılmaz imanı ve onuru bizim yüreklerimize de yerleştir. Sadece Senin mucizelerini ellerimizde tutmak değil, Senin karakterini hayatımızda taşımak istiyoruz. 400 yıllık sessizliği bozan o Müjde’nin, bugün bizim hayatımızdaki sessizlikleri de bozmasını diliyoruz. Bizi, dokunduğu her şeyi dirilten, lütfunla yıkayan ve Krallığın yetkisiyle donatan müjdeciler kıl.

​Mesih İsa’nın yüce adıyla, Amin!

​Sizin için yapabileceğim başka bir şey var mı? Bu metni bölümlere ayırarak bir sunum dosyasına (PowerPoint) dönüştürmemi veya bu vaazı destekleyecek birkaç “tartışma sorusu” hazırlamamı ister misiniz

“Yüce ve Ebedi Tanrımız,

Bugün Elişa peygamberin hayatı aracılığıyla Senin ne kadar sadık bir Tanrı olduğunu bir kez daha gördük. Elişa’ya verdiğin o ‘iki pay’ ruh için Sana şükrediyoruz; ama daha çok, bizlere Kutsal Ruh aracılığıyla verdiğin sonsuz yaşam vaadi için hamdediyoruz.

Ya Rab, tıpkı Elişa’nın o paltoyu yerden alıp Ürdün nehrine vurduğu gibi, biz de bugün bize sunduğun bu ruhsal mirası ve yetkiyi imanla kuşanıyoruz. Hayatımızdaki ‘geçilmez’ görünen nehirlerin, Senin lütfunla ikiye ayrılacağına inanıyoruz. Kıtlık anlarımızda ekmeğimizi çoğaltan, hastalıklarımızda bize şifa veren ve ruhsal ölülerimizi dirilten Sen’sin.

Bu hafta boyunca, Elişa’nın hizmetindeki o bereket ve lütuf bizimle olsun. Ama her şeyden önce, Elişa’nın işaret ettiği asıl kurtarıcı olan Mesih İsa’nın sevgisi yüreklerimizde egemenlik sürsün.